ZWO-project: “The Leprosy Mission Myanmar” 

Dit jaar zouden wij als ZWO van Bergen op Zoom i.v.m. ons driejarig project in Myanmar, tesamen met de gemeenten van Halsteren/Nieuw-Vossemeer, Anna Jacobapolder en Zevenbergen, ons willen richten op The Leprosy Mission Myanmar, een organisatie welke deel uitmaakt van The Lepra Mission International, die strijdt voor een wereld zonder lepra. 

Lepra behoort helaas nog niet tot het verleden. Jaarlijks raken honderdduizenden mensen in Azië, Latijns Amerika en Afrika besmet; ook in Myanmar raken nog velen besmet met de leprabacterie. Mensen met lepra worden vaak verstoten uit hun gemeenschap. De ziekte wordt in veel culturen gezien als een straf van god of goden. Dit stigma is zo groot dat mensen die ziek zijn meestal te laat naar de dokter gaan. Niemand wil immers de diagnose lepra. In Myanmar wonen leprapatiënten vaak bij elkaar in kleine dorpen, door de angst van hun omgeving voor besmetting. 

The Leprosy Mission Myanmar, oftewel TLM-Myanmar, verzorgt o.a. medische en chirurgische zorg voor leprapatiënten. Lepra is goed te genezen, echter in veel gevallen lopen leprapatiënten verminkingen op, omdat er te laat wordt gestart met medicijnen. Mensen die als gevolg van lepra gehandicapt zijn, vinden het door angst en stigma moeilijk om bij gewone ziekenhuizen of gezondheidscentra aan te kloppen. Om die reden heeft TLMI in Myanmar zeventien centra voor gehandicapten opgezet. Mensen die genezen zijn komen vaak in een revalidatietraject terecht. Ze moeten bijvoorbeeld leren lopen met een prothese of ze krijgen andere medische hulpmiddelen.

Niet alleen wordt er door TLM-Myanmar de noodzakelijke zorg en revalidatie geboden, maar ook worden mensen, die genezen zijn van lepra, geholpen met hun re-integratie in de gemeenschap. Op  deze manier wordt er getracht mensen met lepra en invalide mensen een menswaardiger bestaan te geven, doordat ze geaccepteerd worden en er wordt ingezien dat ook zij waardevol zijn.Gezinsleden, familie en de gemeenschap worden hier zo veel mogelijk bij betrokken.

Ook voorlichting over lepra en het leren herkennen van de symptomen behoren tot de taak van de Leprazending. 

Waar in eerste instantie de organisatie zich alleen richtte op leprapatiënten, veranderde dit drastisch, nadat in 2008 Myanmar getroffen werd door de cycloon Nargis. De organisatie begon mensen met ernstige verwondingen, veroorzaakt door de cycloon, te behandelen. In die tijd was TLM-Myanmar de enige organisatie in het land die ervaring had met protheses en amputatie. Sinds die tijd geven zij medische en psychologische hulp aan alle mensen met een handicap, dus niet alleen aan leprapatiënten. 

Als er in een dorp hulp wordt geboden door TLM, zie je dat de dorpelingen zelf steeds meer verantwoordelijkheid nemen, met het uiteindelijke doel dat zij geheel onafhankelijk worden van de medewerkers van TLM en zij als voorbeeldfunctie gaan dienen voor andere dorpen, door hun opgedane kennis met hen te delen.

Volgende keer zullen wij u verder informeren over dit project, waarvoor u van harte wordt uitgenodigd voor het geven van uw bijdrage.


Namens beide ZWO-commissies, Ingrid Broek

Kleuterschool Foumban Kameroen

In 2010 is de nieuwbouw van de kleuterschool in Foumban – in de wijk Njissé - officieel geopend. De kleuterschool wordt beheerd door de Evangelische Kerk in Kameroen (EEC). Over de bijdrage die de regio Bergen op Zoom aan deze nieuwbouw heeft gegeven, is eerder een bericht op de website geplaatst.

Regelmatig hebben wij contact met de directrice Madame Mfout Marthe en met de inspecteur van het kleuter- en lager onderwijs dhr Nchare Jonas. De nieuwbouw heeft een uitstralend effect gehad op andere wijken in Foumban en zelfs daarbuiten.

 

In 3 wijken in Foumban zijn er inmiddels dependances van de kleuterschool van start gegaan. In de wijken Kounga, Fontain en Mambain kunnen de kleuters inmiddels ook naar een kleuterschool van de EEC. In het dorp Koupa Kagnam, een 25 km buiten Foumban staat ook een dependance. In totaal zijn er inmiddels een 250 leerlingen op deze kleuterscholen.

 

De ouders zien het belang voor hun kleine kinderen in om ze al jong onderwijs op de kleuterschool te laten volgen. Thuis spreken de gezinnen veelal Bamoun, de stamtaal, terwijl op de scholen het Frans de officiële voertaal is. Dat is ook het geval op de kleuterschool. De kinderen komen dan spelenderwijs in aanraking met het Frans en hebben daarmee een voorsprong als ze naar de lagere school gaan.

De diakonie wil deze ontwikkeling steunen. Door de uitbreiding van het aantal lokaties is er ook meubilair nodig en leermiddelen. Er is een begroting ingediend voor 40 stoeltjes en 4 lange tafels die ter plaatse gemaakt zullen worden voor omgerekend € 900,-. Verder wordt er voor leermiddelen een bedrag van € 100,- gevraagd. Er zijn wensen voor een fotokopieerapparaat en een computer met printer. Maar dat zal de begroting te boven gaan. Met advent 2014 wordt er twee maal gecollecteerd voor de kleuterschool in Foumban. Bij voorbaat dank voor uw bijdrage. We houden u op de hoogte.

Ria en Eric van der Geer.

 


 

Mijn kleuterschool

Om de hoek op nog geen 50m van ons huis, staat mijn kleuterschool, ik kan en mag er alleen naar toe lopen, samen met mijn buurjongen Rollin. Ik heb een uniform aan, nou ja, uniform is misschien een groot woord, een soort schortje, lichtblauw met in het midden op buikhoogte een zakje. Iedereen heeft hetzelfde lichtblauwe schortje aan. De houten tafels en stoelen zijn ook blauw.

Ik krijg les van Madame Marthe en ze kan met haar tong een klakkend geluid maken. Ik weet nog altijd niet hoe ze dit deed, maar het maakte indruk op mij. Ik kan het nog altijd niet nadoen en het is nog altijd een groot raadsel voor mij, iets met het dubbel klappen van haar tong, ik vind het knap.

Ik leer woorden als le poisson, l’oiseau, le chat, le chien en leer tellen met un, deux, trois. We kleuren wat af en prikken de beestenboel uit papier om in een van huis meegebracht schriftje, de dieren in te plakken. En ik leer liedjes in het Frans, zoals het Kameroenese volkslied, en een liedje over je hoofd, schouders, knieën en voeten. Ik mag af en toe van Madame Marthe naar huis, om een fles water voor haar te halen, in mijn ogen de gewoonste zaak van de wereld en voelde fijn dat ik af en toe iets voor haar mag doen, wat ze niet aan andere kinderen vraagt.

Op woensdag tussen de middag haalt mama mij altijd op van school, de andere kinderen moeten wel naar school, maar ik niet, ik krijg zwemles, met bandjes, samen met mijn broer Jeroen en zus Linda, in het zwembad in de tuin bij een Franse familie, vrienden van papa en mama.

Mama helpt af en toe mee op mijn school, onder andere met het programma voor de komende week in elkaar zetten, samen met de leraressen. Ze heeft samen met Anneke Peereboom de kleuterschool opgericht in 1981.

Leerlingen kleuterschool EEC Njissé Foumban met de leidsters links Monique, Valéri, rechts Ria met Hedwig en Marthe (1987).

Vandaag wordt de klassenfoto gemaakt, ik vind het allemaal erg spannend en een beetje eng. Gelukkig, is mama vandaag ook op school en gaat ze met mij op haar arm, samen met alle leerlingen uit mijn klas en madame Marthe, madame Monique en mademoiselle Valéri, mee op de klassenfoto.

Hedwig van der Geer, geboren 1983 Foumban - Kameroen

 

Kinderen van Myanmar

Kinderen van Myanmar

 

Enkele ZWO-commissies uit deze regio, te weten van Halsteren/Nieuw-Vossemeer, Bergen op Zoom, Anna Jacobapolder en Zevenbergen, hebben besloten de handen ineen te slaan en gezamenlijk een driejarig project via Kerk in Actie aan te gaan. Het gaat daarbij om drie verschillende projecten voor mensen uit Myanmar en we willen ons met name op kinderen richten.

Myanmar (voorheen Birma) is een land in Zuidoost-Azië wat heel veel problemen kent, op zowel politiek als economisch vlak. De bevolking wordt al decennia lang onderdrukt en heeft een zeer laag inkomen. De gezondheidszorg staat op een laag pitje of is niet te betalen. Ook qua onderwijs is het niet veel beter. In de grensgebieden met Thailand heeft vele jaren een burgeroorlog gewoed. Veel Myanmarezen, waaronder veel kinderen, vluchtten de grens over naar Thailand om een beter bestaan op te bouwen, ook nu nog. Om deze vluchtelingen bij te staan is de Mae Tao Clinic opgericht. Daar wordt onder andere goede gezondheidszorg gegeven en wordt zorggedragen voor opvang en onderwijs van kinderen. Ook worden kinderen voorzien van officiële documenten zodat zij meer rechten krijgen en daarmee meer perspectief. In het eerste jaar van ons project zullen wij vooral stil staan bij deze Mae Tao Clinic.

Het tweede jaar willen wij ons richten op de leprazending in Myanmar, The Leprosy Mission International, welke organisatie zich oorspronkelijk alleen inzette voor leprapatiënten, maar zich nu ook breder inzet voor gehandicapten, met name ook voor kinderen met handicaps.

En tenslotte zouden wij in het derde jaar aandacht willen besteden aan Precious Stones, een jonge christelijke organisatie voor vrouwen- en jeugdwerk in Yangon (de vroegere hoofdstad van Myanmar). Middels kleinschalige projecten helpen zij gemarginaliseerde vrouwen en jongeren om weerbaarder te worden en een zelfstandig bestaan op te bouwen.

Ook wij, de ZWO-commissie van onze kerk, zou samen met u ons steentje willen bijdragen om deze projecten te kunnen laten voortbestaan. Tijdens diensten en in Rond de Kerken zullen wij u regelmatig nog uitgebreider informeren. Helpt u ook mee deze mensen van ver over onze grens heen een toekomst te laten opbouwen?

 

De ZWO-commissies van Halsteren/Nieuw-Vossemeer en Bergen op Zoom

 

 

Project Kenia 2010/2012

Ons project van 2010 t/m 2012 is het investeren in mensen, samen met een aantal andere kerken in de regio. We willen jonge vrouwen in de gelegenheid stellen om een opleiding in de theologie te volgen. Dat gebeurt dan in Kenia aan de St. Paul’s universiteit. De opleiding duurt 3 jaar en voor 3 studentes hebben we voor Bergen op Zoom voor 3 jaar ingetekend.

In ontwikkelingslanden, waar gebrek is aan voedsel, huisvesting, medische zorg en vult u maar aan, is het ontbreken van respect naar de medemens het ergste. Dat wordt als eerste genoemd door de mensen zelf uit een ontwikkelingsland. Dus niet de zaken waar wij als eerste aan denken. De rechteloosheid en het niet als mens behandeld worden, hakken er het diepst in.

Wat wij met anderen als noodzakelijk zien is dat de relatie tussen man en vrouw gelijkwaardiger moet worden in dat land. Momenteel is die verhouding erg scheef. Zo mag een gezin niet gaan eten als de man daartoe geen toestemming heeft gegeven. Als hij dat vergeet of bewust nalaat wordt er eenvoudigweg honger geleden. Ook wordt het nut van verder onderwijs voor vrouwen niet als goed voor de samenleving opgevat. Daarmee gaat een groot potentieel voor het land verloren. Echter, ook al wordt het ontkend, een vrouw is ook een persoonlijkheid en die dient met een gelijk respect als de man behandeld te worden. Door het opleiden van vrouwen in functies van waaruit een positieve invloed kan uitgaan, wordt de Keniaanse samenleving ook voor de mannen verbeterd. Dat laatste klinkt tegenstrijdig maar de doelgroep wil in het gesprek en in overleg met mannen de situatie verbeteren. Het is dus geen feminisme maar een ontwikkeling die moet leiden tot het beter benutten van de capaciteiten tot nut van allen.

Het vergt persoonlijke moed en opoffering om in dat land die opleiding als vrouw te kiezen. Voor ons is het eenvoudigste deel weggelegd, namelijk ze financieel in staat te stellen de studie te volgen. Het is een project van Kerk in Actie.

Tot nu toe hebben we 2 vrouwen in onze gemeente mogen ontvangen die deze opleiding afgerond hebben. Hier onder leest u van één van hen, Dorcas Chebet, wat het betekent om te kunnen en mogen studeren.

 

“Toen ik mijn school diploma in theologie kreeg, vond ik dit niet voldoende. Wij wonen in een wereld van competentie waar mensen hoog opgeleid en goed geïnformeerd zijn. Vrouwen die dus weinig onderwijs gevolgd hebben, zullen het moeilijk krijgen met alle uitdagingen van tegenwoordig die zowel mannen als vrouwen ondervinden.

Ik dank God dat ik dus wel de gelegenheid kreeg om verder te studeren bij St. Paul’s University. In het begin had ik wel gemengde gevoelens hierover. Sommige mensen hebben me ontmoedigd om theologie te studeren. Dit was omdat er gedacht werd, dat vrouwen die theologie studeren opstandig worden en niet bij hun mannen blijven. Maar na verloop van tijd voelde ik een nieuwe kracht en motivatie om door te gaan.

Ik herontdekte een nieuwe mogelijkheid in mij om te vechten voor gelijke behandeling van mannen en vrouwen beiden. Ik weet wat het betekent om een goed geïnformeerde theologe te zijn.

Het betekent, elkaar ondersteunen, ongeacht geslacht, klasse en geloofsovertuiging. Het betekent samen leiding geven, mannen en vrouwen, aan de plaatselijk en nationale kerkgemeenschap. Het betekent ook het waarderen van mijn rol als echtgenote en moeder en het stellen van mijn gezin en familie op de eerst plaats.

Met de financiële steun die de vrouwen krijgen om te studeren, krijgen ze een zonnige toekomst. Ze zullen misschien niet alle problemen van de vrouw in Kenia kunnen oplossen maar als ze hun huidige situatie kunnen verbeteren, dan geeft die hoop op een betere toekomst. Dat geldt voor de studenten, de vrouwen in Kenia en vrouwen over de hele wereld.”

 

Esther Mombo, een docente bij St. Paul’s in Kenia, was in 2011 ook in Nederland. Zij vertelde dat de vrouwen na hun studie, op allerlei plekken in de kerk in Kenia aan de slag kunnen. In veel kerken kunnen vrouwen tegenwoordig predikant worden, maar de opleiding biedt veel meer perspectieven. Dat maakt het voor vrouwen makkelijker deze studie te kiezen. Nu er steeds meer vrouwen afstuderen en allerlei taken in de kerken op zich nemen, worden zij zichtbaar. Zij praten mee en vervullen een volwaardige rol. Dat moedigt andere vrouwen aan, maar heeft ook invloed op mannen. Vroeger praatten zij over vrouwen, nu met. Bovendien ziet iedereen nu wat vrouwen kunnen. Dat neemt ongeloof of twijfel weg.

Dit project wordt eind 2012 afgerond. Vanuit de ZWO willen we iedereen in de gemeente bedanken dat ze het mogelijk gemaakt hebben om dit project te kunnen ondersteunen.

projectkenia-foto-1.JPGprojectkenia-foto-2.JPG

Project Kameroen 2010

Kleuterschool Kameroen officieel geopend

Op 21 mei 2010 is de nieuwbouw van de kleuterschool in Foumban, Kameroen, officieel geopend. De financiering van dit project is in de regio Bergen op Zoom gerealiseerd, met ondersteuning van o.m. Wilde Ganzen en Cordaid.

In 2004 heeft een delegatie van de Ontmoetingskerk een bezoek gebracht aan Kameroen, aan de dovenschool in Kumba, waarvoor geld ingezameld was voor nieuwe bedden en matrassen voor het internaat van deze dovenschool. Ook is men naar Foumban gegaan, waar Eric van der Geer, lid van de delegatie, voorheen met zijn gezin gewoond heeft. Ria van der Geer heeft indertijd samen met anderen de kleuterschool van de Eglise Evangélique du Cameroun opgericht en de kleuterleidsters begeleiding gegeven. De middelbare school had een paar lokalen ter beschikking gesteld. Voor deze kleuterschool had de delegatie een gift van € 1500,- bij zich, bijeengebracht tijdens de uitvaartdienst van Linda die leerling van deze kleuterschool geweest is.

Tijdens het bezoek kreeg de delegatie het verzoek om financiële ondersteuning bij nieuwbouw van de kleuterschool; de middelbare school breidde uit en had de lokalen weer nodig. Dit verzoek is in het moderamen van de Protestantse Kerk besproken  en is medewerking toegezegd voor fondswerving.  In 2005 en 2006 zijn diverse acties gehouden, zoals concerten, een 4-gangendiner georganiseerd door Time-Less, een jongerengroep van de Ontmoetingskerk, er is een cd uitgebracht met muziek van de Walter Kantorei uit Torgau en cantorij ‘Rejoice’ van de Ontmoetingskerk. Scholen in de regio hebben geld ingezameld, terwijl ook kerken uit andere plaatsen aan het project financieel bijgedragen hebben. Het totaalbedrag van € 35.000, inclusief de bijdragen van Wilde Ganzen en Cordaid, is binnengekomen en daarmee kon de nieuwbouw van start gaan.

In september 2008 is het gebouw, hoewel nog niet helemaal afgebouwd, al wel in gebruik genomen. Eind 2009 was het gebouw daadwerkelijk klaar, zodat de officiële opening gepland kon worden. Op vrijdag 21 mei was er  een korte kerkdienst, waarbij diverse toespraken gehouden zijn. Veel dank ging uit naar de regio Bergen op Zoom voor alle activiteiten die ondernomen zijn om deze bouw te kunnen realiseren. Een koor begeleidde met enthousiast gezongen liederen. Daarna ging men in optocht onder zang en dans naar de kleuterschool, een 100 meter verderop. Bij het hek knipte de voorzitter van de regionale synode het lint door en volgde een rondleiding door de kleuterschool. Een fraai gebouw, waar 2 groepen kleuters les krijgen, in totaal zo’n 60 tot 70 leerlingen.  Op de ommuurde speelplaats staan een klimrek en een glijbaan. De festiviteiten werden besloten met een prima buffet voor de genodigden. Buiten maakte een traditionele groep muziek op een balofoon en trommels. Met deze opening kan het project naar tevredenheid afgesloten worden. 

Foumban-foto-1.jpgFoumban-foto-2.jpg

Ria en Eric van der Geer

Project Ghana 2007

Van de ZWO commissie

Tijdens de kerkdienst van zondag 10 juni in 2007 is door de ZWO commissie het Kerk in Actie project “Ghana” afgesloten. Aan de hand van de Ghanese vrouwenportretten werden de thema’s van de afgelopen twee jaar nog even naar voren gehaald. 

De kinderen van de kindernevendienst kwamen na afloop van de dienst als een feestelijke “slinger” de kerk weer in: elk kind had een sjaaltje bestempeld volgens een oude handwerktechniek en de sjaaltjes hielden zij met elkaar vast. 
Het eerste halfjaar van 2007 hebben wij als gemeente het mooie bedrag van € 490,45 bij elkaar opgehaald (waarvan € 222,88 in de Vastenpot).
 In 2005 en 2006 hebben wij elk jaar € 500,00 afgedragen aan Kerk in Actie voor bovenstaand project. Al met al een mooi resultaat voor een mooi project! Wij willen iedereen hartelijk bedanken voor de financiële bijdrage aan het Vrouwencentrum in Abokobi.

 

project-gana-foto-1.jpgproject-gana-foto-2.jpgproject-gana-foto-3.jpg

Namens de ZWO commissie, Amie van Eekelen

 

Uitzending Kumba 2002

Werken aan het Presbyteriaans Theologisch Seminarie te Kumba.

 

Op 15  februari 2002 zijn Werner Pieterse en Mariette Matthijsse met hun 2 zonen Joël (4) en Nathan (1) naar Kumba in Kameroen vertrokkenZij wonen in Kumba zullen daar aan het Theologisch Seminarie van de Presbyterian Church in Cameroon (PCC) werken. Werner en Mariette zijn verbonden aan de classis West Brabant.

Tijdens de kerkdienst in de ontmoetingskerk op 3 februari 2002 werd het paar officieel 'uitgezonden'

De dienst werd opgeluisterd door het koor De Sunday Singers, olv Mevr. Corina Overgaauw Na afloop was er de mogelijkheid om persoonlijk afscheid te nemen en met elkaar koffie te drinken.

 

Hieronder een fotoreportage, bij enkele foto's is een toelichting bijgeschreven

kumba-foto-1.jpgkumba-foto-2.jpgkumba-foto-3.jpgTijdens de kerkdienst in de ontmoetingskerk op 3 februari 2002 werd het paar officieel 'uitgezonden'De dienst werd opgeluisterd door het koor De Sunday Singers, olv Mevr. Corina OvergaauwOp deze foto ziet u vlnr. Mw. Ria van der Geer, Mariette Mathijse, ds. Werner Pieterse, ds. Willem Vermeulen, ds Willem Lolkema en Eric van der Geer.Op deze foto ziet u vlnr. Mw. Ria van der Geer, Mariette Mathijse, ds. Werner Pieterse, ds. Willem Vermeulen, ds Willem Lolkema en Eric van der Geer.hier ziet u studenten van het Presbyteriaans Theologisch Seminarie in Kumba, Kameroen. Hier ziet u studenten die zojuist hun pakket boeken gekregen voor hun studie theologie